close
تبلیغات در اینترنت
اشعار عاشقانه
loading...

ubuntucenter

الا یا ایها الساقی ادرکاسن و ناولها ...

kasit بازدید : 47 یکشنبه 24 مرداد 1395 نظرات ()
ما را به دَمِ پیر نگه نتوان داشت   در حُجرهٔ دلگیر نگه نتوان داشت
آن را که سَرِ زلف چو زنجیر بُوَد   در خانه به زنجیر نگه نتوان داشت
ما را به دَمِ پیر نگه نتوان داشت   در حُجرهٔ دلگیر نگه نتوان داشت
آن را که سَرِ زلف چو زنجیر بُوَد   در خانه به زنجیر نگه نتوان داشت
kasit بازدید : 50 دوشنبه 17 شهريور 1393 نظرات ()

زنی را می شناسم من         
زنی را میشناسم من         
که در یک گوشهٔ خانه         
میان شستن و پختن         
درون آشپزخانه          
سرود عشق می خواند         
نگاهش ساده و تنهاست         
صدایش خسته و محزون          
امیدش در ته فرداست          
زنی را می شناسم من          
که می گوید پشیمان است          
چرا دل را به او بسته          
کجا او لایق آن ست          
زنی هم زیر لب گوید          
گریزانم از این خانه          
ولی از خود چنین پرسد:          
چه کس موهای طفلم را          
پس از من می زند شانه؟          
زنی آبستن درد است          
زنی نوزاد غم دارد          
زنی با تار تنهایی          
لباس تور می بافد          
زنی در کنج تاریکی          
نماز نور می خواند          
زنی خو کرده با زنجیر          
زنی مانوس با زندان          
تمام سهم او اینست          
نگاه سرد زندانبان          
زنی را می شناسم من....          
زنی را می شناسم من          
که می میرد ز یک تحقیر          
ولی آواز می خواند          
که این است بازی تقدیر          
زنی با فقر می سازد          
زنی با اشک می خوابد          
زنی با حسرت و حیرت          
گناهش را نمی داند          
زنی واریس پایش را          
زنی درد نهانش را          
ز مردم می کند مخفی          
که یک باره نگویندش          
چه بد بختی ، چه بد بختی          
زنی را می شناسم من          
که شعرش بوی غم دارد          
ولی می خندد و گوید          
که دنیا پیچ و خم دارد          
زنی را می شناسم من          
که هر شب کودکانش را          
به شعر و قصه می خواند          
اگر چه درد جانکاهی          
درون سینه اش دارد          
زنی می ترسد از رفتن          
که او شمعی ست در خانه          
اگر بیرون رود از در          
چه تاریک است این خانه          
زنی شرمنده از کودک          
کنار سفرهٔ خالی          
که ای طفلم بخواب امشب          
بخواب آری          
و من تکرار خواهم کرد          
سرود لایی لالایی          
زنی را می شناسم من          
که رنگ دامنش زرد است          
شب و روزش شده گریه          
که او نازای پردرد است          
زنی را می شناسم من          
که نای رفتنش رفته          
قدم هایش همه خسته          
دلش در زیر پاهایش          
زند فریاد که بسه          
زنی را می شناسم من          
که با شیطان نفس خود          
هزاران بار جنگیده          
و چون فاتح شده آخر          
به بدنامی بد کاران          
تمسخر وار خندیده          
زنی آواز می خواند          
زنی خاموش می ماند          
زنی حتی شبانگاهان          
میان کوچه می ماند          
زنی در کار چون مرد است          
به دستش تاول درد است          
ز بس که رنج و غم دارد          
فراموشش شده دیگر          
جنینی در شکم دارد          
زنی در بستر مرگ است          
زنی نزدیکی مرگ است          
سراغش را که می گیرد          
نمی دانم؟          
شبی در بستری کوچک          
زنی آهسته می میرد          
زنی هم انتقامش را          
ز مردی هرزه می گیرد          
زنی را می شناسم من          
زنی را....          

kasit بازدید : 25 چهارشنبه 12 شهريور 1393 نظرات ()

 

سنگ گور         

ای رفــتــه ز دل ، رفــتـه ز بـر ، رفـتـه ز خـاطـر         

بـــر مـــن مـــنـــگـــر تـــاب نــگــاه تــو نــدارم

بــر مــن مــنـگـر زانـکـه بـه جـز تـلـخـی انـدوه          

در خـــاطــر از آن چــشــم ســیــاه تــو نــدارم

 ای رفـتـه ز دل ، راسـت بـگـو !‌ بهر چه امشب           

بـــا خـــاطـــره هــا آمــده ای بــاز بــه ســویــم؟

گــــر آمــــده ای از پــــی آن دلـــبـــر دلـــخـــواه          

مـــن او نـــیـــم او مـــرده و مــن ســایــهٔ اویــم

مــن او نـیـم آخـر دل مـن سـرد و سـیـاه اسـت           

او در دل ســودازده از عــشــق شــرر داشـت

او در هــمــه جــا بـا هـمـه کـس در هـمـه احـوال          

سـودای تـو را ای بـت بـی مـهـر !‌ بـه سـر داشت

مـن او نـیـم ایـن دیدهٔ من گنگ و خموش است           

در دیـــدهٔ او آن هـــمــه گــفــتــار نــهــان بــود

 وان عـشـق غـم آلـوده در آن نـرگـس شبرنگ          

مــرمــوزتــر از تــیــرگــی ی شــامــگــهــان بـود

 مـن او نـیـم آری ، لـب مـن ایـن لـب بـی رنـگ          

دیـری سـت کـه بـا خنده یی از عشق تو نشکفت

امــا بــه لــب او هــمــه دم خــنـدهٔ جـان بـخـش         

مـهـتـاب صـفـت بـر گـل شـبـنـم زده مـی خـفـت

بـــر مـــن مـــنــگــر ، تــاب نــگــاه تــو نــدارم           

آن کس که تو می خواهیش از من به خدا مرد

 او در تــن مــن بــود و ، نــدانــم کـه بـه نـاگـاه           

چـون دیـد و چـهـا کرد و کجا رفت و چرا مرد

مــن گــور ویــم ، گــور ویــم ، بــر تــن گـرمـش         

افـــســـردگـــی و ســـردی ی کــافــور نــهــادم

او مــرده و در ســیــنـهٔ مـن ،‌ ایـن دل بـی مـهـر          

ســنـگـی سـت کـه مـن بـر سـر آن گـور نـهـادم

kasit بازدید : 22 چهارشنبه 12 شهريور 1393 نظرات ()

غزل شمارهٔ ۴         
ای رفــتــه رونــق از گــل روی تــو بـاغ را         

نــزهــت نــبــوده بــی‌رخ تــو بـاغ و راغ را

هـر سـال شـهـر را ز رخـت در چـهار فصل         

آن زیـب و زیـنـت است کز اشکوفه باغ را

در کــار عــشــق تــو دل دیـوانـه را خـرد         

ز آن سان زیان کند که جنون مر دماغ را

زردی درد بـــر رخ بــیــمــار عــشــق تــو         

اصـلـی اسـت آنـچـنـان کـه سیاهی کلاغ را

دل را بــرای روشــنــی و زنــدگـی، غـمـت         

چـون شـمـع را فتیل و چو روغن چراغ را

اول قــدم ز عـشـق فـراغـت بـود ز خـود         

مــزد هــزار شــغــل دهــنـد ایـن فـراغ را

از وصـل تـو نـصـیـب بـرد سـیف اگر دهند         

طــــوق کـــبـــوتـــر و پـــر طـــاوس زاغ را

تبلیغات
Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • نویسندگان
    آمار سایت
  • کل مطالب : 362
  • کل نظرات : 10
  • افراد آنلاین : 1
  • تعداد اعضا : 8
  • آی پی امروز : 10
  • آی پی دیروز : 16
  • بازدید امروز : 113
  • باردید دیروز : 37
  • گوگل امروز : 0
  • گوگل دیروز : 0
  • بازدید هفته : 150
  • بازدید ماه : 713
  • بازدید سال : 2,182
  • بازدید کلی : 85,847